Die letter s

Goed, die volgende letter wat ons gaan doen, is die letter s. Nou, die baba-s, of die kleinletter s, is in werklikheid die helfte van 'n hoofletter S. Daarom lyk dit soos net die helfte van 'n S, want dit is presies wat dit is. As jy 'n groot S vat en dit middeldeur sny, wel, dan is dit die onderste helfte daarvan.

Hoe doen ons dit dan? Ons begin presies soos met 'n i. Ons gaan lig op, donker af. Maar dan, in plaas daarvan om 'n vinnige haaltjie vorentoe te maak, bly ons donker en gaan ons agtertoe, soos 'n j, soos 'n hoofletter J, totdat ons die lyn tref. En dan kom ons terug op dieselfde kurwe. En dan, wanneer ons by die voorste deel van die letter kom, maak ons 'n vinnige haaltjie op om ons verbindingshaal te maak. Dit is dus die s.

Die s wat ons in die gedrukte lettertipe het, is nie 'n goeie s om vir handskrif te gebruik nie. Ek sal dit later vir jou wys, maar ons gaan dit nie oorskryf nie. Ons gaan hierdie s gebruik. Soos jy kan sien, het dit 'n mooi skuinste vorentoe, sodat jou oog altyd vorentoe beweeg. Ons wil nie skielik 'n letter hê wat nie vorentoe skuins lê nie. Dit lyk nie mooi nie.

Dit is dus die s. Skryf 'n bladsy vol s's. Jy kan begin met een lyn waar hulle los van mekaar staan, en dan kan jy 'n lyn skryf waar hulle aan mekaar verbind is.

Wat jy by die s moet onthou, is dat die lyn af reguit is, en dan buig dit net voor die grondlyn en raak aan die ophaal. Jy buig terug op dieselfde lyn, en dan swaai jy weg. En natuurlik, as jy hulle verbind, gaan jy lig op, en dan begin jy nog een.

En as jy 'n hele reeks s's maak, maak seker dat hulle ewe ver van mekaar is, dat die s's min of meer ewe groot is, en dat die hoeke dieselfde is. En jy kan die hoeke weer kontroleer deur 'n liniaal daarop te sit en 'n lyn daardeur te trek. En kontroleer dat hulle aan die lyn raak, en dat hulle nie opgaan nie, nie afgaan nie en nie kleiner word nie, ensovoorts, ensovoorts.

Oefenblad 18