Die letter j

Goed, nou gaan ons die letter j doen. Die voorbeeld wat jy voor jou het, kom uit 'n lettertipe, en dit is nie handskrif nie. Ek gaan dus 'n paar opmerkings daaroor maak om dit te verbeter, want dit is nie so goed soos wat dit kan wees nie.

Ons begin dus op dieselfde manier as heel, heel aan die begin. Ons gaan lig op en donker af, net soos ons gedoen het voordat ons die letter i geleer het. Maar dan gaan ons verder af. En jy kan taamlik ver afgaan. Jy kan verder as net een lyn afgaan. Trouens, jy moet verder as een lyn afgaan. Anders lyk hierdie letter nie so mooi nie. Jy sal self kan oordeel hoe mooi dit is. Maar as dit te kort is, lyk dit 'n bietjie stomp en onaangenaam, soos in hierdie voorbeeld. Dit moet verder afgaan.

Ons gaan dus lig op, ons gaan af, soos 'n duikboot onder die see ingaan. Onthou nou, neerhale gaan af soos 'n duikboot, en 'n mens is geneig om hulle te kort te maak. Dit is beter om hulle lank te maak.

En dan maak ons die kurwe, en ons kom op. Die hoek van die kurwe in die voorbeeld is verkeerd: dit is nie steil genoeg nie. Dit moet dieselfde hoek hê as die ophaal van die i. Want wat ons gaan doen, is om 'n j te skryf, en dan gaan ons reg daarna 'n i trek. En jy sal sien dat die hoek van die ophaal van die j dieselfde moet wees as die hoek waarmee die j begin, as jy verstaan wat ek bedoel. Al die hoeke moet ooreenstem.

Probeer dus om 'n lyn j's te skryf. Maak hulle so lank as wat jy wil, maar hou hulle ewe lank.

Soms, wanneer jy in lopende skrif skryf, moet jy wel die lengte van dinge verander, omdat letters onder uitsteek en letters daaronder bedek. Maar toe mense nog lopende skrif geskryf het, het hulle hulle nie so veel daaroor gekwel nie, en hulle was heel tevrede dat letters onder die lyn ingaan, tot in die ry letters wat jy daaronder skryf, en hulle kon dit heel goed lees. Moet jou dus nie daaroor bekommer nie. Alles sal heel leesbaar wees, selfs al gebeur dit.

Hier is 'n voorbeeld van dit waaroor ek gepraat het, uit die hand van Sir Christopher Wren, wat die argitek van St Paul's-katedraal in Londen was. En soos jy kan sien, is die neerhale van sommige van sy letters baie lank. Let ook op dat daar taamlik baie spasie tussen die lyne is. Dit is amper 'n dubbele spasie tussen die lyne. En dit maak die brief natuurlik baie maklik om te lees.

En mense het op blanko papier geskryf, en soms het hulle 'n vel gelinieerde papier daaronder gesit, sodat die lyne flou deurgeskyn het, of hulle het sommer sonder lyne geskryf, want na baie oefening het jy hulle nie nodig nie, veral met lopende skrif. Lopende skrif help jou gewoonlik om dinge op die lyn te hou, omdat al die letters aan mekaar verbind is.

Soos jy dus kan sien, kan jou neerhale taamlik lank wees; nie oordrewe lank nie. Ek bedoel, hier is hulle baie lank, maar nie so kort nie. Die rede waarom hulle in ons voorbeeld hier kort is, is dat dit 'n lettertipe is wat deur 'n rekenaar gemaak is om in 'n boek te druk. En wanneer 'n boek gedruk word, werk dit nie as die letters oor die lyn af tot in die lyn daaronder gaan nie. Dit is nie moontlik om dit te doen as jy druk nie. Maar as jy met die hand skryf, is dit natuurlik wel moontlik.

Oefenblad 9